Vereniging Eigen Huis (VEH) luidt opnieuw de noodklok: bij bijna één op de vijf VvE’s zijn de reserves te laag voor noodzakelijk onderhoud. Tegelijkertijd stijgen de maandlasten voor appartementseigenaren stevig. Dat maakt het steeds lastiger om groot onderhoud én verduurzaming betaalbaar en uitvoerbaar te houden – zeker in complexen met een kleine kas, veel achterstallig werk of verdeeld draagvlak.

Het Verbond van Verzekeraars waarschuwt dat veel huishoudens financieel kwetsbaar zijn als een partner overlijdt. Opvallend: niet alleen woningeigenaren, maar juist ook huurders – met name jonge gezinnen in de (duurdere) particuliere huursector – lopen het risico dat zij de woonlasten niet meer kunnen dragen.

De NVVK heeft samen met het Nibud een objectieve leefgeld-richtlijn opgesteld voor de schuldhulpverlening. Aanleiding: in de praktijk kwamen nog signalen voor dat mensen in een Msnp- of Wsnp-traject moesten rondkomen van “€ 50 per week”. Dat is volgens de nieuwe norm echt te weinig. De nieuwste richtlijn noemt voor een alleenstaande € 91 per week als minimum leefgeld.

Onlangs zijn door de Pensioenfederatie en het Verbond van Verzekeraars de nieuwe UPO-modellen gepubliceerd. Voor de adviseur Vermogen en de adviseur Pensioen is het van belang dat zij op de hoogte zijn van de meest recente modellen, omdat hun advies mede afhangt van de inhoud van de pensioenregeling van hun klanten. Ook voor hypotheekadviseurs is het van belang de UPO-modellen te kennen en te kunnen interpreteren, om vast te stellen of de woonlasten betaalbaar blijven na pensionering.

De UPO-modellen zijn er in twee varianten: modellen die voldoen aan de Wtp en modellen die niet voldoen aan de Wtp (pre-Wtp). Gedurende de transitiefase zullen deze modellen naast elkaar blijven bestaan.

De discussie over de 30-jaarstermijn van de hypotheekrenteaftrek (HRA) laait opnieuw op. Aanleiding zijn schriftelijke Kamervragen van het Kamerlid Vermeer (BBB) d.d. 12 februari 2026 over het aflopen van de termijn vanaf 2031 én het risico op uitvoeringschaos en budgettaire derving.

De kern: als vanaf 2031 voor een grote groep (deels) niet meer te controleren is wie al 30 jaar aftrek heeft gehad, ontstaat het risico dat aftrek “stilzwijgend” doorloopt. Vermeer vraagt daarom expliciet: wat zijn de jaarlijkse budgettaire gevolgen als de termijn wordt verlengd tot bijvoorbeeld 2040?