De richtlijn verzekeringsdistributie vervangt de richtlijn verzekeringsbemiddeling uit 2002. De richtlijn verzekeringsdistributie heeft tot doel het creëren van een gelijk speelveld voor alle marktpartijen die bij de verkoop van verzekeringen zijn betrokken, het verbeteren van de bescherming van de consument en het bevorderen van een interne markt voor financiële diensten. De richtlijn verzekeringsbemiddeling had uitsluitend betrekking op bemiddelaars in verzekeringen. De richtlijn verzekeringsdistributie breidt het toepassingsgebied van de richtlijn uit naar verzekeraars die direct verzekeringen aanbieden («direct writers»).
Een deel van de artikelen uit de richtlijn verzekeringsdistributie wordt geïmplementeerd in de Wet op het financieel toezicht (Wft), de Wet marktordening gezondheidszorg (Wmg), de Pensioenwet en de Wet verplichte beroepspensioenregeling door middel van de Wet implemen-tatie richtlijn verzekeringsdistributie.
Dit besluit voorziet in de implemen-tatie van de resterende artikelen uit de richtlijn verzekeringsdistributie. Het gaat om onderwerpen als vakbekwaamheid, productontwikkelingsproces, informatieverstrekking en advisering. De richtlijn verzekeringsdistributie dient op 1 juli 2018 te zijn geïmplementeerd in nationale wetgeving.
Aangezien provisie-transparantie geen onderdeel uitmaakt van de richtlijn verzekeringsdistri-butie wordt bij deze implementatie niet ingegaan op de voorgestelde wijziging in regelgeving. In vervolg op de evaluatie van het provisie-verbod voor complexe producten zullen de voor- en nadelen van actieve transparantie van provisies bij schadeverzekeringen in kaart worden gebracht en vervolgens worden bezien of actieve transparantie over provisie bij schadeverzekeringen wenselijk is.
Artikel 20, eerste lid, derde alinea, van de richtlijn verzekeringsdistributie is voor wat betreft het adviseren over verzekeringen met een beleggingscomponent of verzekeringen in verband met het geheel of gedeeltelijk wegvallen van het inkomen van een cliënt geïmplementeerd in artikel 4:23, eerste lid, onderdeel c. Een financiëledienstverlener die adviseert over de eerder genoemde verzekeringen dient de overwegingen toe te lichten die ten grondslag liggen aan zijn advies voor zover dit nodig is voor een goed begrip van zijn advies. Artikel 4:23, eerste lid, is echter niet van toepassing op het adviseren over schadeverzekeringen (zie artikel 41, tweede lid, Vrijstellingsregeling Wft). Daarom is in artikel 63b bepaald dat een financiëledienstverlener die adviseert over schadeverzekeringen aan de cliënt het advies dient te verstrekken waarin wordt uitgelegd waarom een bepaalde schadeverzekering op basis van zijn analyse het best aansluit bij de wensen en behoeften van de cliënt. Een dergelijke adviessamenvatting zorgt ervoor dat de klant het advies kan nalezen en ook na een aantal jaren nog begrijpt wat het advies voor hem inhoudt.
Bron: Rijksoverheid
Fintool
info@fintool.nl
085 111 89 99